21 juni 2010 EERSTE DAG IN NAIROBI
(geschreven door Ingrid)
Onze vlucht op weg naar het grote avontuur!
En de aankomst in het hotel. 20 juni 2010.
Het is nu 21.30 u. We vertrokken pas om 20.50 uur. Ietwat vertraging.
Ja ja, we zitten in de lucht. Jeanne aan ‘t raam en ik in het midden.
Naast Ronald uit Sassenheim die voor zaken naar Nairobi gaat en na 3 dagen doorreist naar de voetbalwedstrijd in Zuid-Afrika. Het is prachtig weer buiten.
We vliegen boven de wolken. Een warm doekje hebben we al gehad. Nu zitten we te vogelen met dat schermpje.
Ik snap er niks van. Maar misschien ergens wel ooit tijdens deze reis.
22.00 u Nederlandse tijd. Buiten is het nu donker. We krijgen eindelijk iets te eten. Ik rammel van de honger.
Jeanne heeft blijkbaar een leuke film opstaan. Ze schatert het uit.
Bij de douanecontrole was het weer spannend. Door de poortjes gingen bij mij weer alle toeters en bellen af. Broekriem af, schoenen uit. Het hielp niks.
Ik werd grondig betast door een aardige mevrouw. Die me geruststellend zei dat dat ding om de zoveel mensen een keer afging. Oké.
Toen ze in de scan zagen dat ik een laptop in mijn rugzak had, moest die eruit. Feest!
Waar zit dat ding ergens tussen al die troep. Het zonnepaneel was geen probleem.
Omdat ze dat nog niet gewend zijn zeker.
Tijdens onze wandeling naar de gate voordat we de slurf ingingen, mocht ik door, maar Jeanne was de nationale. Ze moest haar handbagage laten wegen. Weer even in de stress, maar ze mocht toch door.
Nu vind ik dat ik toch vlug wat te eten moet krijgen. Ik krijg maagpijn.
23.15 uur. Nou dat was lekker. Slaatje, broodje, croissant en vis. Als toetje een gebakje.
Een fles Chardonais erbij en koffie na. Mijn maagje vond dit alles zeer welkom en plezierig.
Jammer dat we op het schermpje niet kunnen zien waar we zitten. Ronald was zeer attent en behulpzaam.
Jeanne schrijft nu ook in haar boekje. Een sigaretje zou niet vekeerd zijn zodadelijk. Nog even een wijntje en dan zien dat we een oog dicht kunnen knijpen. Maar Klaas Vaak kan niet zo hoog in de lucht bij me komen.
Dus ik weet niet of het slapen zal lukken. De crue loopt in T-shirts met een grote plastic voetbal op hun borst. Grappig.
En dat, terwijl Kenia niet meedoet met de WK. Nu weer een schater van mijn buurman die blijkbaar ook een grappige film kijkt.
Iedereen slaapt nou. Ja dus niet iedereen. Jeanne en ik niet. De knappert naast wel.
Hij is verdwenen naar nog hogere sferen. Haast niet te geloven dat dat nog kan.
Aan de andere kant van het gangpad is een vervelend kereltje met lange haren, die in de jaren 70 is blijven steken, al 15 min. aan ‘t proberen of een kraakzakje (ik geloof met pinda’s erin) open gaat. Eerst proberen met je nagels, dan met je tanden. Lukt nog niet. Dan maar weer met de tanden. (hopelijk breekt er een tand af)
Telkens als hij er iets uit kan halen stopt hij het in zijn mond. Hij doet me sterk aan een chimpansee denken.
Wat een rare vent. Hij had 6 zakjes pinda’s. Dus je snapt hoe lang deze aktie duurde.
En lekker handig als alle mensen liggen te slapen. Nee dan mijn vriend links van me, dat is een geschenk uit de hemel.
Jeanne hield niet van spelletjes zei ze. Nou we hebben Mens Erger Je Niet gedaan.
(Prompt gaat de dobbelsteen tegen de grond. Want die was natuurlijk niet magnetisch)
Een glas wijn was ook door Jeanne verspilt over het tafeltje. We hebben ons ingehouden met lachen, want alle mensen sliepen behalve wij.
En we hebben om die Chimpansee gelachen. Hij heeft een stuk of 6 zakjes voor zich liggen en telkens is er weer een ander aan de beurt. Ik keek hem aan en gebaarde met een vinger op mijn mond, dat hij wat stiller moest zijn omdat iedereen sliep.
Hij haalde zijn schouders op en was 5 min stil. Toen moest hij blijkbaar weer aan zijn verslaving tegemoed komen. Misschien wel een verslaafde roker.
Ik schrijf nu met het licht van de schemerlamp. Ik hoop dat ik het nog kan
nalezen wat ik allemaal met hanepoten kriebel op dit kleine boekje.
We hebben toch een poging gewaagd om te slapen, met de olifant in mijn armen.
Ik was veel te bang dat ik in mijn slaap tegen mijn buurman aan zou aan kruipen. Als hij slaapt is hij best wel leuk. En ik weet in ieder geval, dat ik morgen met hem ga ontbijten. hahaha. Ik ga maar weer eens een kruiswoordpuzzel maken. Moet toch iets te doen hebben. Het is 3 u. Nederlandse tijd. Tijd voor het ontbijt.
==========
Nu even Jeanne haar belevenis in het vliegtuig.
We zijn om 20.50 u gaan vliegen. We zitten met drie stoelen en een meneer genaamd Ronald is bij ons komen zitten.
Ingrid zit in het midden omdat we van plaats geruild hebben (omdat ze graag praat) en ik zit nu bij het raam.
Ronald vertelde dat het vliegtuig overgeboekt was en dat er mensen meereisden die moesten staan.
Ik zie de mooie zonsondergang al. Prachtig! Ik ruik het eten al en het ruikt goed. 23.15u we hebben ons eten eindelijk achter de kiezen. Ik had een vegetarische schotel (niet wetend dat we in een vegetarisch hotel terecht kwamen)
Een wit broodje, jammer genoeg geen bruin, een slaatje en een gebakje (soort cheesecake).
Ingrid had een visschotel en dat was ook goed te doen. Wel erg heet. En mijn schotel gaven ze Ingrid zo in de hand.
Lekker “blond” als dat ding zo heet is. Och arme Ingrid. Maar ze hield zich kranig. Knap hoor!!!!
Ik heb zoeven nog een film gekeken. De Thoutferry. Erg grappig. Alleen was af en toe het geluid of de film kwijt, omdat de knoppen tussen ons inzitten op de armleuning en ja Ingrid moest toch ergens haar armen kwijt.
Onze leading lady van de stichting. Wel lachen hoor. Nu maar over naar een andere film. Eentje van Mandela.
Oh ja en de stewardes kwam ook een paar keer voor niets, omdat, je raad het al, het knopje aanging. (Ingrid haar arm)
Tot straks. Ons ontbijt komt er al aan. Al met al ging de vlucht vrij goed. Erg goede piloten.
Daarna was het weer sjouwen met de handbagage en de olifant en dat ging me weer goed af op de trap van het vliegtuig. Daarna met de bus naar het vliegveld om onze koffers te gaan zoeken.
Toen moesten we de gate zien te vinden. Toen we eenmaal na een uur bij de koffers aankwamen, bleek een koffer van Ingrid zoek te zijn.
Na wat heen en weer geloop was hij er gelukkig. Toen op naar de eerste ontmoeting met onze Keniaanse vrienden.
Op de 100 bordjes die de Kenianen omhoog hielden, zag Ingrid onze namen staan.
Wij onze vesten maar een beetje open gemaakt, zodat ze onze gele polo´s konden herkennen.
Een hartelijke ontvangst van Chrispin en later van Jared (die al een taxi was gaan halen).
==========
En wie zagen we daar staan, onze “vriend” uit Sassenheim, die dacht als eerste uit het vliegtuig te moeten kruipen.
Hij was zijn bankpas verloren onder de zit en wij hadden hem gevonden, maar wisten niet waar de eigenaar was.
Afgegeven aan de steward. Jammer voor Roland. Maar dat vond hij niet erg, want hij had nog verschillende creditcards (lekker arogant!). We hadden twee taxi´s nodig om al onze troep te vervoeren.
Toen we bij het hotel aankwamen keken we onze ogen uit, omdat er soldaten aan de poort stonden met mitrailleurs.
Lekker veilig gevoel. Jared legde ons uit dat deze buurt goed beveiligd was omdat achter ons hotel de President Kibaki woont. Dus we vertoeven in goede kringen. En lekker veilig.
We hebben een heerlijke kamer, met ieder een eigen bed, warme douche, eigen toilet en zeer goede matrassen. We kunnen hier zeer goed slapen.
Alleen op de 2e verdieping zonder lift. (Gelukkig hebben Jared en Chryspin onze 4 koffers van ieder 23 kg naar boven gedragen)
Tot zover ons relaas over deze dag.
Nog even dit, onderweg in de taxi zagen we ontzettend grote vogels. Het leken wel pelikanen maar dan donkergrijs met wit en een roze keelzak. Een MARIBU. Jared vertelde ons dat die beesten echt alles aten. Best enge dingen
hoor. Kijk maar hier beneden.
.
MARIBU
Morgen 9.30 u onze eerste afspraak met Jared. Nu maar eens lekker slapen.
Tot morgen.
Kijk ook voor verdere foto’s van deze dag
