22 juni 2010 TWEEDE DAG IN NAIROBI
We hadden door de wekker geslapen. We? Nee ik, omdat Jeanne met oordopjes slaapt hoort ze de wekker natuurlijk nooit.
En ik was zo vreselijk moe, dat ik weer in coma lag. Dat was dus haasten voor het ontbijt en daarbij had ik barstende hoofdpijn.
Te vast geslapen en té druk allemaal. Ik keek scheel van de hoofdpijn, maar na een aantal pillen en poeders ging het wel weer.
Ja je moet wel. We zijn hier per slot van rekening niet voor de fun. Na het ontbijt hebben we op Jared zitten wachten.
Nou dat was weer eens echt Keniaans. Dus die kwam een uur te laat.
Toen zijn we met hem per taxi naar het kantoor van Cepacet gereden. Midden in het centrum boven de Barclays Bank.
Daar werden we ontvangen door zijn collega’s. Twee stagiaires Nancy en Christiene, Florida en een meneer van Cicic Quotient Centre-Kenya, Ochieng M. Khaialla Exclusive Director en Calvince Peter.
Ik presenteerde Stichting Heads Together en maakte duidelijk wat de plannen waren.
Er werd besproken dat Ghislaine en Floor samen het studie-adoptieproject zouden oppakken.
Ik vertelde over de reis in 2007 naar Kisumu en dat moeder en dochter daarna de stichting hebben opgericht.
En al die tijd vele uren gewerkt hebben voor de voortgang van de plannen.
Ik vertelde over de cultuurverschillen tussen onze twee landen. En de drive om er een succes van te maken.
De Nederlandse vlag werd overhandigd en de presentjes voor de leden van Cepacet en Jared.
De oranje vlaggetjes mochten natuurlijk ook niet ontbreken in deze, ivm het WK in Zuid-Afrika.
Toen we een goede conversatie met elkaar hadden gehad, en een groepsfoto gemaakt hadden, namen we afscheid van iedereen. Met de belofte dat we het samen gingen doen. Heads Together!!!
Hierna zijn Florida en Jared samen met ons met de stadsbus naar het huis van Jared gegaan.
Nou die busrit leek wel een ritje in de achtbaan. We slingerden van links naar rechts en dan weer een flinke hobbel.
Niemand leek onder de indruk. Dus het zal wel zo moeten. Het is natuurlijk ook geen sinecure om met zoveel verkeer en zoveel gaten (diepte ongeveer 30 cm) in de weg. En dan toch de snelheid erin houden, want even later sta je weer in de file.
Maar we kwamen na een tijdje toch aan in de buurt van Jared zijn huis. We moesten nog een heel eindje lopen over zeer slecht begaanbare weg. Dit was niet echt handig met alles op wieltjes.
Dus na een tijdje ploeterend tussen de stenen en de plassen water door, vond Jared het toch verstandiger om de rugzak maar op zijn rug te gaan dragen en Florida pakte de grote koffer op haar hoofd. Met een kaarsrechte rug en op hakken kon ze ook nog vol enthousiasme zwaaiend met haar handen vertellen.
Bij Jared zijn huis aangekomen,mochten we nog 4 smalle trappetjes op voordat zijn vrouw Naomi ons hartelijk welkom heette. Toen we allen een drankje hadden, haalde Naomi hun 2 maanden oude dochtertje Rebecca. Wat een schatje. Het kleine prinsesje leek precies op haar ook al knappe moeder. 
Iedereen mocht haar knuffelen en op de arm houden. We genoten allemaal van dat schattige kleintje. Terwijl Ik wat geluidjes maakte, brabbelde ze terug en lachte ze. Een gelukkige papa en mama aanschouwden het geknuffel van hun dochtertje.
We kregen een heerlijke warme maaltijd en keken daarna samen voetbal tot ongenoegen van Jeanne, want zij was de enige die niet van voetbal houdt.
Toen ik zei dat we niet graag in het donker terugging, bestelde Jared een taxi. Na een hartelijk afscheid van Naomi ging Jared met ons mee om ons thuis te brengen. Dit was een veilig idee en ook maar goed ook. Die chauffeur was toch wel wat anders dan “onze” Louis.
Het verkeer is de gehele dag ongelovelijk druk. Er is gewoon geen doorkomen aan. Om van de ene kant van de stad naar de andere te komen, heb je ongeveer een uur nodig. Te gek voor woorden.
Jared en ik gingen onderweg nog wat boodschappen halen bij de Nakumatt. Wat bananenchips, gewone chips, wijn en niet te vergeten oploskoffie en thee gekocht.
Dat hadden we na al die dagen wel verdiend. Terug in het hotel hebben we van deze goede dingen van het leven genoten. Jeanne ging daarna slapen en
ik zette het stukje weer op de site. Omdat ‘s nachts de internetverbinding prima is.
Morgen gaan we een grote slum bezoeken en een medisch centrum en een school. Spannend weer.
Tot morgen.
Kijk voor meer foto’s van deze dag
