Kenia Dagboek

Vanochtend hebben we met z’n tweetjes ontbeten. De jongens waren in geen velden of wegen te bekennen.
Dus dan maar met z’n tweetjes. Ze durfden misschien niet meer na het gesprek van gisteren.
Na het ontbijt hebben we (Jared, Louis, Chryspin, Jeanne en ik) het programma van vandaag doorgesproken.
En ons eerste bezoek was dichtbij het hotel. Dat was een labaratorium Dunapath Medical Laborories,  waar Jared Ongwae de directeur was. Het was een erg nette en beleefde man en correct om mee te praten.
Het plan is dat we samen met hem naar het Kisii Level 5 Hospital gaan. Vorige maand geopend. Toen we bij Jared Ongwae waren, vertelde hij ons dat
Dr. Geoffrey nu geen tijd had voor ons (hoewel we een afspraak op dit tijdstip hadden). 

En de laborant stelde voor dat we dan maar eerst naar de Soapstenen moesten gaan en na 2 uur terug moesten zijn. Want dan had de Dokter wel tijd.

Het was weer eens 40 minuten rijden voordat we bij de soapstones waren.
Nou dan ga je rondkijken en praten met de mensen en wat beeldjes uitzoeken. Het was kunstig en mooi. Als je zag wat ze uit één stuk allemaal maakten….Prachtig!
Toen werden we na 1 uur alweer gebeld dat de dokter nu wel tijd voor ons had.
Dus moesten we weer halsoverkop weg bij de soapstones. Jammer want het was wel leuk en interessant. We hadden nog niet alles gezien. Jammer!

Toen weer in die auto terug. 40 minuten weer onderweg. Aangekomen bij het ziekenhuis, moesten we toch nog weer een half uur wachten totdat Dr.Geoffrey kwam.
Toen nam hij niet plaats aan onze tafel, maar heel decadent achter zijn bureau.
Waar een groot schild voor hem stond met zijn naam en wat hij voorstelde.
Na zijn inleiding, kwamen Jeanne en ik er al vlug achter dat hij absoluut niet wist waarvoor wij kwamen.
Dit had Jared hem dus niet verteld. Terwijl Jared ongegeneerd zat te gapen, probeerde ik het uit te leggen, maar Jared onderbrak me en zodoende kwam die Dr. niet te weten waarvoor wij eigenlijk kwamen.
Een erg vreemde situatie.
Enfin, nadat we weer het gastenboek hadden getekend, gingen we het ziekenhuis bekijken, samen met een man van de administratie en een verpleegkundige. Een erg aardig meisje, maar die meneer van de administratie was maar een vreemd persoontje.
We renden door dat ziekenhuis op. Wij ondertussen foto’s maken. (hiervoor hadden we toestemming gekregen). En Jared sommeerde ons regelmatig dat we moesten doorlopen. Toen we bij de verloskamers kwamen en de kraamafdeling, begon hij weer te jagen en heb ik hem even tot de orde geroepen en hem uitgelegd dat dit nu voor ons een van de belangrijkste bezoeken waren die we tot dan toe hadden afgelegd.
Hier werd hij niet vrolijk van. En hield daarop de gehele dag zijn mond en praatte met Jared de laborant in Swahili, zodat wij hem niet konden verstaan. Waarop Jared de laborant vanaf die tijd alleen nog maar strik noodzakelijk met ons sprak.
De man van de administratie vertelde ons dat er per dag 20 kinderen geboren werden. En hij was er trots op dat ze zo’n productief volkje waren. Nou, nou, echt iets om trots op te zijn.
Ik vroeg aan de verpleegkundige, hoeveel jonge meisjes er moeder werden. Waarop ze triest antwoordde dat er heel veel 14 en 16 jarige kwamen bevallen. Zij waren allemaal verkracht. Nou dan mag je echt trots zijn op dat aantal elke dag. Rare mannen.
Ik vond op de kinderafdeling bij een bed van een klein meisje een keurig opgevoede moeder staan.
Ik vroeg haar wat er met haar dochtertje was. Ze kwam net terug van de Operatiekamer. Ze was 4 jaar en verkracht op weg naar school. Het meisje was er erg slecht aan toe en was nog aan ‘t slapen en de moeder zag er erg ontdaan uit.
Ik vertelde dit verhaal aan Louis en die ondernam meteen actie. (hij dacht aan zijn eigen dochtertje en werd heel boos)
Hij vroeg die moeder, naam en adres en beloofde haar dat hij het meisje in Nairobi verder zou laten behandelen. En het zou doorgeven aan de krant.
Toen ik het tegen Jared vertelde, haalde die alleen maar zijn schouders op
en zei dat dit gebeurde. Ja, met een kindje van 4 en al die jonge moedertjes van 14 en 16………………………
Ingrid was zeer geschokt over zijn reactie.
Jeanne en ik waren ook geschokt toen we zagen hoe dit nieuwe ziekenhuis alleen goed schoongemaakt werd daar waar de mensen binnenkwamen. (alles voor het oog). In de verloskamers zat het bloed tegen de muur. Want er was zo meteen toch weer een bevalling…..
En de bedden waren niet bedekt met een laken maar met groen zeil. Een enorme vieze boel.
En dit voor een nieuw ziekenhuis, wat pas deze maand officieel geopend was door….ja natuurlijk de President.
Na weer afscheid te hebben genomen van alle notabelen gingen we weer terug naar ons hotel.
Gedoucht en toen op de kamer maar brood gegeten en een thermoskan warm water gehaald voor de thee van Jeanne en mijn oploskoffie.
We hadden weer genoeg nare indrukken opgedaan om met z’n tweeën te willen zijn. En hierover na te praten.
Om vervolgens maar stilletjes voor ons uit te staren. Wat een wereld!!!
Na een wijntje zijn we maar gaan slapen.

Foto’s hierover kunt u vinden;

De soapstones;

http://picasaweb.google.nl/110747927638730222797/29062010DanMaarIntussentijdOpWegNaarDeSoapstones#

Het Ziekenhuis;

http://picasaweb.google.nl/110747927638730222797/29062010KisiiHospitalLevel5#