Kenia Dagboek

Goedemorgen.
Vandaag zouden we naar het mama project gaan in Homa Bay. 1.5 uur rijden heen en 1.5 uur rijden terug.
Ik werkte tot 3 uur ‘s nachts, omdat het internet er weer was. Je moet hier werken wanneer er internet is.
Jeanne ging al slapen. En toen ik naar bed wilde,  moest ik de rest van de nacht overgeven.
Dit allemaal omdat het te veel was.
We moesten om 5 uur opstaan, maar dat was natuurlijk geen optie. Jeanne belde Jared om te vertellen dat het niet doorging vandaag omdat ik ziek was.
Hij vroeg of ik naar het ziekenhuis moest. Maar we hadden ze de avond hiervoor onze medicijnen laten zien.
Dus Jeanne vertelde hun dat ze wisten dat we genoeg eigen medicatie hadden en dat we het wel zouden redden.
Dat ik alleen die dag rust moest hebben en het kalm aan moest doen.
We kregen ontbijt op de kamer en het hele hotel vroeg telkens bezorgt aan Jeanne hoe het met mij was.
Die bezorgdheid vonden we niet terug bij de mannen van Cepacet.
Toen kwamen ze ons bezoeken en lieten duidelijk merken dat ze het niet waardeerden en ons niet geloofden.
Afgezien van mijn ellende, was het natuurlijk ook een slecht plan om 3 uur te rijden op zéér slechte wegen om een project wat niks met ons vandoen had.
En als je je niet lekker voelt, is dit een heel slecht idee. Ik vertelde ze ook nog maar eens een keer dat die uien niks met ons project van doen hadden. Waarop Jared zei, dat wij belangstelling moesten tonen voor de projecten van Cepacet. a
Nou zei ik, daarvoor maken we niet deze trip. Ik besloot om de regie in eigen hand te gaan nemen.
En toen bedacht ik dat we klaar waren in Kisii.
En dat we door zouden reizen naar Kisumu. Want daar kunnen we wel nog het een en ander doen.
Dit schoot helemaal in het verkeerde keelgat.
Louis vertelde, dat hij ons op onze reis verder zou begeleiden en gewoon de trip naar Masai Mara met ons zou maken.
Chryspin ging weg zonder afscheid te nemen en Jared deed gemaakt hartelijk en wenste ons alle goeds.
Hij vertrok met Chryspin naar Nairobi.
Er viel een last van onze schouders. George gebeld in Kisumu dat we eraan kwamen. Hij vond het prachtig.
Die avond gingen we samen met Louis uit eten in het restaurant waar we voorheen voetbal hadden gekeken.
Lekker op het terras buiten. Het was een gezellige avond. Ik voelde me alweer wat beter. En we beloofden dat we het vanaf die avond zelf in de hand zouden gaan nemen.
Hierna gingen we naar bed, omdat we de dag erna vroeg zouden opstaan om te vertrekken. We moesten nog alles pakken.
Op naar ons volgende hotel en ons volgende avontuur.

Van deze rustdag zijn geen foto’s. Daarom was het natuurlijk ook een rustdag.

.