Kenia Dagboek

Heerlijk wakker worden met wederom een koude douche. “Lekker” ontbijten in dit niet al te proper hotel.
We werden als blanken even gediscrimineerd. We zaten al 30 min te wachten op ons ontbijt.
Toen kwam er een Keniaans echtpaar en die werden meteen geholpen. Kregen wat ze vroegen en ik plaatste een opmerking, dat wij er al een half uur eerder zaten. Iets wat dat echtpaar bevestigden. Sorry en zo. Maar ja ze liepen nog niet erg hard.
Toen we eindelijk onze koffie, thee en wederom natuurlijk eieren kregen, zat er geen vruchtensap bij.
Als ik niet had gezien dat het echtpaar dat wel had, wisten we niet dat we er recht op hadden.
Dus wederom die hannes aangesproken en ja hoor eindelijk na 45 min. konden we ontbijten.
Te laat voor Louis? Nou nee, die was in tussentijds de nog na bestelde beeldjes van de soapstone halen. Die zouden ze gisteravond afgeleverd hebben, maar waren ze even vergeten. Ja ja al betaald en wel.
Louis vertelde ons later dat hij ze gebeld had, waarom ze niet op de nieuwe afspraak (ochtend ) waren geweest.
“Ja”, zeiden ze; “De jongen komt eraan. Hij is op weg”. “Hoe?”, vroeg Louis.
“Te voet, hij is net aangelopen”. 

Nou ja wij reden er met de auto 40 min op, dus ik heb geen idee wanneer wij onze beeldjes zouden hebben gehad als Louis niet per auto ze haalde. Tot zijn grote verbazing, liep die bewuste jongen net aan, toen hij de auto van Louis zag aankomen. Lekker hoor weer allemaal.
Toen het ongeveer 12 uur was, konden we eindelijk richting Kisumu.
We reden in één ruk door, op eindelijk weer eens redelijk begaanbare wegen. Totdat er weer een stuk gatenkaas kwam, maar over het algemeen was het goed te doen. We reden meteen door naar Kiboko Bay. Heerlijk om daar weer te vertoeven. De mensen van toen waren er niet meer. Jammer dat Diana er niet meer was. Kiboko Bay was overgenomen blijkbaar door de eigenaar van Mon Ami.
Toen maar op het terras wat te drinken genomen en genoten van de rustige omgeving. Wachtend op George.
Jeanne zag voor het eerst in haar leven een Hippo die met zijn bek wijdt open in het Victoriameer lag.
Louis was bekent met Kiboko Bay. Hij had in 2007 in december de vakantie hier doorgebracht met zijn gezin.
Het is er heerlijk vertoeven. Erg lux voor de maatstaven van hier. Maar altijd volgeboekt. Het zwembad is niet te groot, maar als je er met drie man inzit is het best te doen. Na enige tijd, en na wat telefoontjes heen en weer, kwam George ook. Hij had de gehele dag in een bespreking gezeten en kon niet eerder weg.
Het was voor hem en mij weer een hartelijk weerzien.
Bij Jeanne kwam met al deze rust, alles boven van alle indrukken van dit land.
Ze zat dan ook stillekes over het water uit te staren. De armoede, de mentaliteit en de corruptie van de mensen hier, was niet te bevatten voor haar.
En dat ene kindje, een meisje van 3 jaar, die in die lagere school in Kisii, met dat militaire regime, vol overgave tegemoet kwam aan het geschreeuw van de directeur. Ze deed heel erg haar best om er bij te horen. Sneu hoor, als je zo jong bent en dan al op deze manier met de harde wereld kennis maakt. 
Zoals bekend, is de zonsondergang aan het Victoriameer super! Hierop hebben we dan ook gewacht. George begon weer ons te behoeden voor een teleurstelling. “Misschien zijn er wel te veel wolken”.
Nou nee George. Het was weer eens prachtig. Louis deed zijn werk als fotograaf met verve.
Maar dat kunnen jullie zelf wel constateren. De laptop werkt inmiddels weer op topsnelheid, want ons werk gaat overal door. Nadat we in het bezit zijn van een modem, kunnen we zelfs op Kiboko Bay op het terras hier doorwerken.
Na het schouwspel van de zonsondergang, zijn we naar het huis van George gegaan.
Ik kon mijn ogen niet geloven. Hij had zowaar voor zijn moeder een prachtig huis gebouwd.
Een nieuwe stal voor de koeien, Marie en Beatrice. Marie kon elk moment kalveren en dan moest George weer nieuwe namen van ons krijgen. 
Ik stelde voor Veronique of/en Martine. Grappig hè. Ghislaine en ik hebben hierover een binnenpretje.
Toen ging George zijn moeder halen. Ook dat was een hartelijk weerzien voor mij en haar.
Jammer altijd weer dat ze geen Engels kan. En zodoende alle conversatie via George loopt.
Ze hadden weer heel wat ellende in de familie gehad. De vrouw van zijn broer was overleden en een half jaar erna ook zijn broer. Heel triest. Dus de vier kleintjes waren weer een zorg erbij voor zijn moeder.
Die haar hele leven al de zorg in haar eentje heeft voor haar 5 zonen, waarvan George de oudste is.
George zorgt erg goed voor zijn familie en steunt zijn moeder waar hij kan. Toppie!
Toen we naar buiten gingen kwamen de kleintjes uit het huis van oma ons begroeten.
Jeanne gaf ze ballonnen en oranje voetbalfluitjes. Wat een schatjes waren het.
Toen op naar het hotel. Hier was nog maar 1 tweepersoonskamer vrij en ze beloofden dat er morgen een kamer zou zijn voor “onze” Louis. Hij kon onderdak vinden voor die nacht in een ander hotel.
Ik adviseerde Louis om de dag erna een Malariatest te laten doen, omdat hij al een paar dagen niet lekker was.
En stel je voor dat hij erg ziek zou gaan worden, dan hadden we geen chauffeur, fotograaf en bodygard meer.
En dan moesten we iets anders gaan verzinnen wat denk ik niet makkelijk zou worden.
Dus morgen gaat hij voor die test. En dan vertellen we jullie natuurlijk weer hoe alles afloopt. Spannend hoor.
Bye bye. Tot morgen.

Voor foto’s;
 http://picasaweb.google.nl/110747927638730222797/01072010Kisumu#