Kenia Dagboek

Dagje hotel Duke of Breeze. Naast het Imperial Hotel.
Wakker geworden met pijn in de rug alle twee. Veel te zachte matrassen en de kamer ziet er ook niet echt Nederlands uit. Afgetakeld eigenlijk. Kapotte stoelen, wiebel tafel en het sanitair heeft ook betere jaren gekend.
Wederom een koude douche. Later die dag snapten we pas wat we verkeerd deden.
Eerst bovenaan de douchekop (zo hoog dat Jeanne er niet bij kwam) een schakelaar omzetten. Dan de kraan laten lopen, en vervolgens buiten de douchedeur de schakelaar voor de boiler omzetten. Ja ja, je moet ‘s morgens geen kater hebben, anders weet je de volgorde niet meer. Dus na vandaag hopelijk wel warm water.
Toen gaan ontbijten. Via de saloonklapdeurtjes, kwamen we in de ontbijtzaal.
Ook hier, stoelen die te wensen over lieten. Vooral niet wiebelen, want andes lig je op de grond.
En ook vooral niet op de tafel leunen. Want dan gaat je kopje om, of gaat de suikerpot aan de wandel.
Dus alles met beleid en vooral nadenken. Joepie! We kregen als ontbijt een ei.
Wat een verassing!!! Daar waren we wel aan toe, omdat we al 11 uur geen ei meer hadden gehad.
We zullen thuis echt geen ei meer eten voorlopig. We dansen op de kamer al de vogeltjesdans en Jeanne wordt er kippig van. Ook niet goed voor je dagelijkse stoelgang. Maar ja moet je dan jam eten 22 dagen lang?
Het was een spannende dag ivm Louis zijn test. Hierdoor hebben we de gehele dag wederom huisarrest gehad. Nou echt niet leuk hoor. Maar ja, wat doen je dan? Je kunt wel zitten te mauwen, maar daardoor werken ze in het ziekenhuis niet sneller. We belden wel regelmatig met onze patient en die vertelde ons dat hij geen malaria had, maar waarschijnlijk griep.
Intussen hebben wij op de Rooftop, waar draadloos internet is en een prachtig uitzicht over het Victoriameer en de stad, gewerkt aan onze verhalen en mails beantwoord. Foto’s uitgezocht en geprobeerd door te sturen. Rond 14 uur kwam Louis ons vertellen dat hij weer bloed had geprikt en rond 17 uur de uitslag kreeg.
Voor die uitslag ging Jeanne maar mee naar het Agakan ziekenhuis vlak bij het Hotel.
Het parkeren gaf problemen voor het ziekenhuis. Louis liet de auto maar uit zijn handen vallen en Jeanne bleef achter.
Omdat hij snel moest zijn, omdat anders de dokter weg zou zijn en hij dan weer een nieuwe afspraak moest maken.
Dit gaf natuurlijk ergernis bij de parkeerwachter. Die hem hierop aansprak toen hij terugkwam. Louis vond toen een plekje en zetten zijn auto netjes neer. Ze haalden samen de medicijnen op.
Joepie, het komt toch nog goed.
De avond gezellig op het dakterras doorgebracht, samen met vele fans van het voetbal. Eén groot feest.
Jammer dat Jeanne absoluut niet van voetbal houdt en zich terugtrok op onze kamer, met een boek.
Wat is het leuk om zoveel nationaliteiten op één dak te zien. Lekker kleppen met iedereen. Ik genoot! 
Ik genoot van het voetbal en van praten met allerlei jonge mensen. Leuk om te horen waarmee ze allemaal bezig waren en natuurlijk wilden ze ook weten wat wij in Kisumu deden. Ik kon het natuurlijk haarfijn uitleggen en de verbazing kwam van alle kanten. Wat moet je in godsnaam in Kisii? Deze vraag werd herhaalde malen gesteld. Dit was natuurlijk ook wat wij ons afvroegen na onze horror trip.
Maar wat dan? Dit zouden we thuis wel eens goed gaan overdenken. De reis was in ieder geval niet voor niks.
Vele dingen zijn ons duidelijk geworden.
Na een vermoeiende dag, van rondhangen en wachten en werken voor onze stichting, zijn we lekker gaan slapen.
Morgen hopelijk alles beter.