Kenia Dagboek

Vandaag zijn we naar het weeshuis geweest, waar Ghislaine en ikin 2007 drie weken gelogeerd hebben. En waarna onze stichting is begonnen.
Op zoek naar Derekje. Een jongetje die Ghislaine haar hart heeft gestolen.

Het was heerlijk om Derrick weer te zien. Hoe hij van een verlegen manneke weer een lach om zijn gezichtje kreeg.

Maar wat ik allemaal op het weeshuis zag…..Het was een verschrikking.

Dit weeshuis is een project van stichting Amara in Uden. Een stichting die ons als concurrent zien. Een vreemd fenomeen. Omdat je samen toch meer kunt bereiken.
Toen ik daar samen met Jeanne en Louis het terrein opreed, kwamen er twee leidster aangelopen.
Wat me als eerste opviel, waren de twee auto’s die er stonden met het opschrift erop met de naam van het weeshuis. St.Clara Orphanage. MEt het adres erop van het weeshuis. 
Ik stelde me voor en vertelde dat mijn dochter en ik in 2007 hier verbleven en dat ik nu op zoek was naar Derickje.
Die was nog steeds in het weeshuis. We hadden van het beeldscherm van de computer een foto gemaakt van de foto van 2007. En daar kwam hij. Ja, hij wist nog wie ik was. Hij kon zich alles nog herinneren. 
Toen mochten we een kijkje nemen in ons voormalige huisje. 
Schokkend!!!!
Baby’s die in hun blote billetjes op een vieze betonnen grond in hun eigen urine kropen en zaten. Ik heb nog nooit zo’n wantoestanden gezien.
En mijn grootste verbazing was nog, dat ik hoorde van de leidster, dat Maria Vermeer voorzitter van de stichting Amara, hier net een paar weken weg was. Ze was in mei op bezoek geweest. Is het zo, dat als je weg bent alles weer vervalt in de oude sfeer?  Een gebrek aan management en educatie.
Toen ik de slaapzaal ging bekijken, werd het me allemaal te veel.
De bedden hadden “lakens” met gaten erin en onder die “lakens” was het smerig en vies.
Een troep van wel 1,5 tot 2 cm lag onder dat kapotte laken. Het enige waar ze het over hadden was, dat ze geen geld hadden om medicijnen te kopen voor de kinderen. En ze smeekten ons om hun te helpen.
Ze hadden ook geen geld om lakens te kopen. Toen ik alle ellende zag, begon ik spontaan te huilen.
En daar schrokken de leidsters toch wel van. Ik vroeg hoe ze aan twee auto’s kwamen?
Ze zeiden dat ze die nodig hadden om de zieke kindjes naar het ziekenhuis te brengen. Ik vond dit grote klets.
Omdat het ziekenhuis op loopafstand is en er ook nog eens tuktuks zijn die ze voor een prikje overal naartoe brachten. Dit was destijds ook het vervoermiddel van mij en Ghislaine en dat werkte perfect.
Hoe kun je nu je tank volgooien als je geen geld voor eten en medicijnen had? Wat was prioriteit?
Ik vertelde ze dat ze geen medicijnen nodig hadden, als ze alles een grondig zouden poetsen.
Hygiëne was op dit moment de grootste boosdoener!!!
Hiervan zou een gezonde mens nog ziek worden. En regenwater is er genoeg. En gezonde handjes hadden ze ook. Waarom stonden de schoentjes van de kinderen die ze droegen als ze naar school gingen, er zo smerig bij?
Zelfs de kinderen konden helpen om die schoon te maken. Daar leerden ze nog wat van ook.
En waarom kruipen de babi’s over een betonnen vloer? Zonder luier aan? Omdat de plastics versleten waren en ze geen luiers hadden. “Een lap stof kopen” zei ik “en luiers en lakens naaien”.
Ze hadden een prachtige wasgelegenheid gekregen en nieuwe toiletten. (weliswaar gaten in de grond).
Een nieuwe keuken gekregen. Maar een van de bakken in de keuken waren lek. Er stond een emmer onder. (Hoelang al? Ik weet het niet)  Kan dit niet gemaakt worden?
Op dat moment kregen de kinderen eten. Voor de deur stond een bak met smerig water, waar ze hun handen in konden wassen. Waarom niet in de bakken van de wasgelegenheid? Het eten werd klaargemaakt op de vieze grond in de keuken. Waarom niet op een tafel?
De eetzaal van de kinderen hield in, dat ze op de betonnen grond met hun bordje eten zaten. Tafels en stoelen of bankjes waren er niet.
De kinderen liepen allemaal op blote voeten over het smerige terrein.
Destijds hebben Ghislaine en ik alle kinderen schoentjes gegeven. Er was niets meer van terug te zien. 
Het toen gebouwde kippen etc. hok was bezaaid met allerlei rotzooi bovenop het dak. Er waren trouwens niet veel beesten meer. Er waren wel fatsoenlijke waspalen gemaakt, zodat de was niet meer op de grond hing.
Maar je kunt wel van alles bouwen en nieuw maken, als er niet schoongemaakt wordt, is alles in de kortste keren weer aan vervanging toe. 
De dames keken sip en beloofde dat ze over twee dagen alles schoongemaakt hadden.
En zo lieten ze zien dat ze snapten wat we bedoelden. Helaas was Zr. Lucy (die momenteel de skepter zwaait) er niet.
We deelden ballonnen, stickertjes en pipo-poppetjes uit. Ze kregen een leren voetbal. En zo zagen we weer lachende gezichtjes.
Nadat ik Derekje en de baby’s een knuffel had gegeven, vertrokken we weer. Met een verdrietig gevoel.
Weer terug in het hotel, was ik stil. Wat kunnen we doen? Van de Udense stichting Amara was ons verboden om ook maar iets op dit weeshuis te doen. We bouwen er niks, maar we mogen de kinderen toch wel helpen door ze
een schoon huis te geven? Er is geen fatsoenlijk beleid. Moeilijk allemaal hoor.
Ik ging ‘s avonds op het dakterras voetballen kijken en ontmoette daar weer George.
Na het voetballen hadden George, Louis en ik een gesprek. Over het weeshuis en over Dr.Andrew.
George had op de site gezien dat Andrew dezelfde naam en zelfde logo voerde dan wij.
Louis was het ermee eens dat dit nog eens nare gevolgen zou kunnen hebben. Als wij een ziekenhuis zouden bouwen zou de stichting van Andrew dit kunnen claimen. Ik vertelde dat ze vanaf het begin tegen Andrew verteld had,
dat dit niet kon. Hij moest dit meteen terugdraaien. De naam en het logo waren van ons gestolen. Dit was plagiaat. Moeilijk allemaal hoor.
Ik ontdekte ook nog eens dat Jared al met een ziekenhuisproject bezig was, maar dan met een andere buitenlandse stichting. Deze stichting is op internet niet terug te vinden. Allemaal heel vreemd.
Hoe kun je hier nu werken, als je hier niemand kunt vertrouwen?
We gingen uitgeput laat naar bed. Met alle vragen in ons hoofd. Hoe nu verder?

Foto’s van deze dag:

http://picasaweb.google.nl/110747927638730222797/03072010EersteDagOpZoekNaarDerrikDeStClaraOrphanageKisumu#