Kenia Dagboek

Jambo allemaal. Deze ochtend eerst even met Louis naar de Nakumatt geweest. Boodschappen doen voor het weeshuis, D.w.z. poetsmateriaal en luiers en plastic strikslips. En even kijken wat een naaimachine daar kostte. € 160,— voor een Singer trapnaaimachine. De koelkast was ook stuk. En die kostte bij de Nakumatt €250,—

Niet dat wij van plan waren er nu een te kopen. Maar voor het geval dat we er iemand voor vonden. Momenteel vonden we het belangrijker dat ze goede schoonmaakartikelen kregen. Schrobbers en stokdweilen, poetsdoeken en emmers en 5 liter schoonmaakzeep. Nou kunnen ze vooruit. En hopen we dat ze het ook goed gaan gebruiken.   

We kochten ook voor Derekje een driekwart oranje broek, met een donkerblauw T-shirt met het opschrift ”The little five” drie onderbroekjes en een paar leren sandalen. Leuk om te kopen voor dat ventje. Louis vroegen we om advies. Per slot van rekening is hij papa van zo’n klein knulleke. We kochten voor alle kindjes kleine banaantjes. Toen op weg naar de compound van de kleintjes. Wat een ontvangst. Blije gezichten van allemaal. De kinderen vonden het leuk ons weer te zien, maar ook alle leidsters. Ja, want er was goed gepoetst.

En alle kleintjes hadden nette kleertjes aan en een luier. De grote kinderen zaten in de klassen. Want er was school. Derrekje werd er even uitgehaald om zijn kleertjes te passen. Hij was wat verlegen, maar vond het allemaal prachtig toen we vertelden dat dit van Ghislaine was. Jeanne en Louis gingen nog naar de slaapzalen kijken terwijl ik met de leidsters sprak. Jeanne was blij toen ze zag dat er op de bedden schone lakens lagen en de matrassen schoon waren. De schoentjes waren ook schoon.

Dus het helpt wel als er eens gemopperd wordt. Ik vertelde de leidsters dat dit nu voortaan elke dag zo moest zijn en dat ze er een gewoonte van moesten maken. Niet alleen voor die ene dag dat wij kwamen.     Ik zetten twee tafels tegen elkaar aan, zodat de kleintjes een soort box hadden. Dit vonden ze een goed plan. Op een tafel waar de baby’s bij konden, stond een hete elektriciteits waterkoker. Ik vertelde ze dat ze deze ook op de hoge kast konden zetten. Wel een beetje veiliger. of niet? Ja, daar had ik gelijk in. Hadden ze zelf nog niet door. Maar of het er vandaag nog staat, is maar de vraag. Want eigenwijs zijn ze natuurlijk wel. 

Alle kindjes kregen onder de boom een banaantje en het was weer feest. Na nog een goed gesprek en de belofte dat we volgend jaar terugkwamen, namen we hartelijk afscheid van iedereen. Derek kreeg nog een extra knuffel van mij. 

Toen bracht Louis ons naar het Sunset Hotel, om daar te gaan zwemmen. Hij moest weer voor zijn spiegel gaan zorgen. Maar hij zou binnen een uur terug zijn. Dus niet. We hebben heerlijk in de zon gelegen en gezwommen. We hebben een lekker gezond kleurtje gekregen. Waren we wel aan toe na al die tijd alleen maar in een auto gezeten te hebben van hot naar her.

Louis belde ons om 16.30 uur dat hij eraan kwam. Wij dus als een gek ons aankleden. Maar je weet het wel denk ik… Nog vier keer bellen en hij kwam pas rond 18.30 uur. Geduld leer je hier wel. Maar eraan wennen is niet onze sterkste kant. Hij kwam met een auto van een vriend. Een prachtige witte auto, super schoon!!!!

Met een knuffel van een hondje aan de spiegel hangen. Jeanne werd net een klein kindje. Oh dat is net mijn hondje,vertelde ze lyrisch. Waarop Louis zei, dat hij wel zou vragen of ze het hondje mocht hebben. En later kreeg ze het ook. Tenminste dat beloofden ze. Afwachten maar weer.

foto’s;
 http://picasaweb.google.nl/110747927638730222797/05072010TweedeBezoekAanDeOrphanageStClara#