Kenia Dagboek

Ik heb heel slecht geslapen. Ik werd tussendoor telkens weer wakker omdat gebleken was dat de foto’s allemaal wel op Picasa stonden, maar nog niet geüpload waren. En daardoor kon niet iedereen ze zien. Dus dan maar weer aan ‘t werk wanneer er internetverbinding is. Nou en dat is meestal ‘s nachts. Dus maar naar bed en hopen wakker te worden, zodat we de volgende opdracht kunnen geven. En dan maar weer slapen. Zo ging dat de nacht maar door. Dus inderdaad weinig geslapen. 
Na ons ontbijt en de spullen voor de Masai Mara klaargezet, hebben we nog wat tijd over om weer een verhaal door te sturen. Hopelijk is Louis er om 10 uur. Het is ongeveer 3 uur rijden naar de Masai Mara. Tenminste als je een 4-weel hebt.
Louis belde om kwart over 10, dat hij vast zat in het verkeer. Dat was al heel wat, dat het werd doorgebeld werd. Ja ja, je leert iedere dag bij de stichting roepen we dan….. Ondertussen werken Jeanne en ik weer wat verhalen voor de site door en onder die tijd worden ook de foto’s doorgestuurd.

Toen Louis kwam, werden we niet vrolijk. Hij had de kleine auto bij. Omdat de 4-weel, eigenlijk gejat was door een van zijn medewerkers, Felix. Louis had hem 2 dagen van te voren aangegeven dat hij vandaag die auto nodig had. En nu was Felix ermee vandoor. Hij beloofde Louis dat hij binnen 30 min. terug was. Maar dat geloofde Louis niet. En omdat we al zo laat waren, moesten we dan maar vertrekken met de kleine auto. Nou dat was vette pret hoor!!!!!! Iedereen die weet hoe die wegen naar de Masai Mara er uit zien, verklaarde ons voor gek. Ja wat moesten we? We hadden geen keuze. Louis was onderweg niet te genieten. Hij kwam er niet overuit. 

Ook nog eens, omdat hij deze auto gepoetst had, zodat zijn vrouw  met hun ziek zoontje ermee naar de dokter kon gaan. Dus ook zij had nu geen auto. Wij probeerden hem op zijn gemak te stellen door te zeggen dat zijn zoontje waarschijnlijk tandjes kreeg.  Maar ja dit werkt bij ons zo. Als je weet dat hier in Kenia onder de 5 jaar de meeste sterfgevallen zijn, dan snap je wel dat je dan een beetje vlugger schrik hebt. Het eerste stuk weg was schitterend, maar toen…
Nou je kon niet meer van een weg spreken. In één woord…..één vreselijke ellende. Meestal konden we niet harder dan 5 of 10 km per uur. Schiet dus lekker op hè.
De auto kraakte en steunde.

En ik dacht maar aan één ding; ik hoop dat hij het niet begeeft hier in dit oerwoud vol gevaarlijke beesten. Want we stopten niet om iets achter uit de bak te pakken. Dit was véél te gevaarlijk. Nou deze uitspraak gaf de burger moed. Na een heleboel hobbels en bobbels, in één keer een raar brekend geluid van metaal. Mijn God, de auto… Het leek net alsof er een stuk van de knalpijn was afgebroken. Louis stapte toch maar even uit en keek even onder de auto. Wij benieuwd wat hij ging vertellen. “Nee hoor”, zei hij, “ik zie niks”.

En stapte weer in. Nou ik vertrouwde het voor geen vijf cent. Ja maar kijken hoe het weer verder gaat. Met de wegen werd het alleen nog maar slechter, voor zover dat nog zou kunnen. Af en toe konden we niet over dat vreselijke “pad” en dan reed hij maar over land waar geen weg is. Ondertussen schelden we die Felix zijn huid vol en wenste hem allerlei vreselijke dingen toe. Ik riep vaker; “Silence I kill you!!!!!”  Maar dit was natuurlijk afreageren.

Inmiddels was het al 17.30 uur en rond 18.00 uur zou het donker zijn. En dan mag er niemand meer onderweg zijn. Hoever moeten we dan nog Louis???? Vroegen wij als twee benauwde kostschoolmeisjes. “Ja,” zei hij “we moeten nog wel een aardig stuk. Ik hoop dat we het redden, maar ik ben hier al vaker geweest, dus maak je maar geen zorgen.” Klokslag 18 uur waren we aan de eerste poort. Inchecken en dan weer 7 km verderop naar de andere poort. Toen waren we er. Helemaal gebroken van het hotsen en knotsen. We moesten iedereen vlug een handje geven en voor de ingang van het hotel stonden ze klaar met natte koele doekjes. Ieder kreeg er aangereikt.

Daarna kregen we een koel sappie te drinken. Ik geloof ook, als ik nu een bv Kir had gekregen, dan hadden ze me naar de tent kunnen dragen. Verschillende mannen spraken Louis verbaasd aan over die kleine auto. Ik vroeg hem, om die Felix te gaan bellen en hem te sommeren om die grote 4-weel naar ons toe te brengen. Hij ging dat doen. Maar Felix was niet te bereiken. Toen mochten we ons nieuwe verblijf aanschouwen. Nou ja, een grote tent met twee Bamboebedden erin.

Met muskietennetten erboven. Een zee van ruimte. Achter de tent, van binnenuit te komen, was de badkamer. Met een warm en koude douche. Een vrij grote ruimte voor de toilet . En het zag er allemaal super schoon uit. Vlug douchen en dineren. Louis kwam ons halen.

Het was wel een eindje lopen hoor. Een goed pad met verlichting langs de kant en er liep overal beveiliging rond. De hele dag en nacht door. Aan iedere sleutel van de tent zat een scheidsrechtersfluitje. Dit was voor als je om een of andere reden in gevaar was. Dan was er in de kortste keren zo’n man bij je. 
Nou toen we bij het zwembad aan kwamen, waren er allemaal tafeltjes omheen gezet en een groot kampvuur gemaakt.

Super romantisch. En ons werd een tafeltje toegewezen. Toen ik er even zat, kwam een windvlaag met alle rook van het kampvuur over ons tafeltje heen. Toen heeft de ober samen met Louis het tafeltje verplaatst naar een betere plek. 
We hebben genoten van de lamskoteletjes en vis en allerlei soorten groenten en ik weet niet meer wat allemaal. Ik weet wel nog dat het heel erg goed en lekker was.
Toen we bijna aan het einde waren, kwamen er ineens mannen van de Masai in originele kledij het terras opgerend.

Springend en gillend zo als de Masai altijd doet, gaven ze aan elk tafeltje een demonstratie. Ze zagen er ontzettend mooi uit. Met heel veel sieraden en prachtige rode stoffen. Hun haren in een bepaalde dracht. Velen van hen hadden lang haar, maar er waren er ook die kaal of kort waren. (zeker alweer de meer modernen?) Met sieraden om hun hoofd.
We zijn binnen koffie gaan drinken om ons wat op te warmen. Want het was wel een leuk idee, maar per slot van rekening is het in Kenia momenteel winter. Dus ‘s avonds erg koud. En als overdag de zon doorkomt dan is het ook van het ene op het andere moment erg warm. Dus met het gevolg dat je nooit weet wat je moet aantrekken. Laagjes dus maar. Zodat je een striptease kunt doen als je het warm krijgt. (We hebben het wel netjes gehouden hoor. Geen paniek.)

Na de koffie zijn we gezamenlijk naar onze tent gelopen en de mannen hebben voor de tent ons wel te rusten gewenst en verteld dat we de dag erna vroeg op moesten staan, omdat we om 6 uur vertrokken op safari, met de auto van William en begeleiding van Robert,(een Masaiman). We zouden ons ontbijt mee krijgen in dozen. 
Oké dan maar vlug slapen in ons nieuw en super luxe onderkomen. Trusten.

Foto’s;

http://picasaweb.google.nl/110747927638730222797/07072010OpWegNaarDeMasaiMaraMetDeKleineAutoEenRitVan6UurEnDeSafariEnOnzeTent#