Kenia Dagboek

Vanochtend was het erg vroeg opstaan, om 6 uur moesten we klaar staan om te kunnen vertrekken voor de safari.
We kregen 3 dozen mee waar ons ontbijt in zat. We waren erg warm aangekleed omdat het ‘s morgens zo vroeg nog erg koud was. Maar zo vroeg was het de beste tijd van de dag om de wilde beesten te zien in hun eigen territorium.
Ik had het erg koud en het viel ook niet mee om weer zo vroeg, hobbel de bobbel, in de Land Rover te zitten. Alle ramen en  het dak was open dus het
tochtte lekker door. Ik dacht aan mijn lekkere warme winterjas thuis in de kast. En die warme sjaal die ook thuis lag. Handschoenen waren eigenlijk ook geen overbodige luxe geweest.
Maar alles was ook weer snel vergeten, toen we de eerste zebra’s zagen. Wat een machtig gezicht om ze zo vroeg en van dicht bij te kunnen zien. De chauffeur (prof. William genaamd) stopte zodat we op ons gemak konden 
filmen en foto’s maken.
We waren ook onder begeleiding van een Massai gids genaamd Robert. In orginele Massai kledij. 
Hij kon ons alles uitleggen over de beesten die we die dag zouden zien. En natuurlijk namen Jeanne en ik de kans waar om hem van alles te vragen over de Massai.
Waarom ze bijv. de kleur rood droegen. Robert vertelde dat dat was om de wilde beesten meer op afstand te kunnen houden. Ook was de rode kleur handig voor als de jonge krijgers knoeide bij het bloeddrinken van hun koeien en geiten, dit is op rood niet te zien. Het bloed van hun beesten dronken ze omdat er veel ijzer inzit en dat maakt ze dan weer sterk.
De zwangere vrouwen kregen dat ook om aan te sterken voor de bevalling.
Robert de Massai man vertelde Jeanne ook dat hij op 21 jarige leeftijd een leeuw gedood had die zijn kudde koeien wilde aanvallen. 
Hij had hem gedood met zijn speer recht in het hart van de leeuw. Na het doodde nemen ze een klauw mee en een tand en de manen. 
De vrouwen gebruiken de manen om sieraden van te maken. En de klauw en de tand hebben ze trots om hun nek hangen zodat iedereen kan zien dat ze een dappere krijger zijn. Het is een soort amulet. 
Robert is nu 27 jaar oud en heeft een vrouw en een zoon van 3 jaar. Ze mogen meer vrouwen hebben maar Robert vond 1 vrouw genoeg.
Dit omdat een vrouw veel koeien kost en dan had hij ook niet zo veel problemen. Meer vrouwen gaven ook meer problemen, zei hij lachend. 
Ze mogen als ze onderweg zijn ook rustig met andere vrouwen omgaan. Dus waarom zou je dan nog onkostte maken. 
De Massai mensen die we ontmoet hebben zijn erg vriendelijk maar je moet zomaar kunnen leven!
We hebben onderweg nog hele mooie momenten gehad met de dieren. Op de foto’s kunnen jullie allemaal meegenieten. 
Om 10 uur mochten we eindelijk ons ontbijt nuttigen. (Ik rammelde van de honger, of was het van het rammelen in die auto? Ik weet het niet meer). Er werd een plek uitgezocht waar het veilig was om uit te stappen. 
Want het gevaar dat je aangevallen wordt door een neushoorn is erg groot. Want die beesten zijn het gevaarlijkst van allemaal in dit gebied. 
Want ze horen je al van ver aankomen en als dat begint te iriteren dan kunnen ze je zo vanuit de struiken aanvallen, ze zijn zo sterk dat ze een landrover
zo doormidden breken en jezelf erbij. 
We hebben prachtige foto’s en films kunnen maken. Aan te raden om ze even te bekijken!
We waren om 12 uur weer terug bij het kampement. Die middag heeft Jeanne lekker geslapen op een ligstoel bij het zwembad.
En terwijl ik in mijn eentje voor de tent zat,probeerde ik mijn telefoon even uit en belde Ben. Die snapte mijn gekrijs niet helemaal.
“OOOOhh,  ik heb telefoon!!!”  
“Ja”, zei Ben heel kalm “je hebt mij aan de telefoon.”
” Weet je wat dat betekend Ben? Dat ik als enigste op het kampement telefoonverbinding heb”.
Toen maar vlug lachend opgehangen. En toen natuurlijk ook mijn internet uitgeprobeerd. En tot mijn grote vreugde werkte dat ook. Wat was het nu? Ik had voor de telefoon geen Safaricom, wat iedereen had, maar Zain en voor mijn internet had ik Yu.  
Dus gewapend met mijn telefoon en de laptop onder mijn arm lachend naar de eetzaal. Daar een tafel als bureau ingericht en gewoon gaan internetten. Iedereen kwam kijken en zeiden verbaasd; ” Zij heeft internet”  
Zelfs de mensen van het kamp.
En ik gebruikte weer de slogan: ” Ja, bij de stichting leer je elke dag!”. 
Toen Louis eraan kwam, heb ik hem vlug mijn telefoon gegeven om zijn vrouw te bellen en Felix.
Maar Louis had in de auto ook een telefoonkaart van Zain liggen, maar had dit niet eerder uitgeprobeerd.
Slim van ikke he. Soms is het voor velen wel eens irritant dat ik alles wil uitproberen , maar vaak is het ook heel handig. Zo zie je maar weer. Een revolutie voor iedereen. Ook voor louis voor een volgende keer als hij er is.

Dus er werd die middag weer druk gewerkt op de laptop bij de eetzaal.
‘S avonds hebben we daar lekker gegeten en zijn we rond 10 uur naar ons bed gegaan, het was een lange dag geweest. En morgen hebben we weer een vreselijke terugreis voor de boeg. Want Felix hebben we nog niet kunnen bereiken. Dus maar vlug onder de klamboe.

Foto’s;

http://picasaweb.google.com/110747927638730222797/08072010Om6UurOpSafari#