Kenia Dagboek

Karibu!! Oftewel,… Welkom.

Zondagochtend,

Geslapen? Ja eigenlijk best wel. Alleen al om 6 uur wakker. Mijn pillen nu maar alvast pakken anders vergeet ik ze. Want we moeten 2 dagen van te voren met malariapillen beginnen.
Mijn kleren hangen klaar. Zwarte broek (die lekker zit), onze gele polo en een zwart vest met mijn Kenia sjaal. En mijn wandelschoenen. Niet omdat die zo lekker zitten in het vliegtuig, maar in het koffer pasten die niet meer. Nog even genieten van de douche, een lekkere kop koffie en een croissantje.

Wat een ellende, die koffers inpakken!!! Omdat we veel spullen voor Kenia meenemen en twee koffers van elk 23 kg per persoon mochten meenemen, denk je dat je ruimte over zal houden. Niets is minder waar. In de afgelopen jaren kreeg ik een veel spullen van mensen voor Kenia. Ik had er een hele kast mee gevuld en wilde die nu eens leeg hebben. Dat valt best tegen hoor. Met 2 vacüumzakken creëer je wel ruimte in je koffer, maar het gewicht wordt er niet minder van! Gisteren alle koffers maar naar beneden gesleurd en toen ik ze met een bascule wilde wegen, klapte de bascule uit elkaar. Geweldig!!! Dus niet.

Mijn zoon Jean-Pierre, repareerde hem en toen we het koffer aan de haak hingen was het tot mijn grote schrik 27 kg. Een beetje teveel dus. Helaas…. het kofferslot was op slot gegaan en ik wist de code niet. Wat nu? Vlug naar de kofferwinkel want het was al bijna sluitingstijd. Gelukkig konden ze me daar helpen. Met de goede raad van de mevrouw, dat we het koffer echt lichter moesten maken werd ons een goede reis toegewenst. Haar vriendelijk dankend haastten we ons terug naar mijn woonkamer, waar je de parket niet meer kon zien omdat er drie open koffers lagen. Wat een puinhoop! Een beetje van hier naar daar, vooral weer wegen…..en dit spel ging zo nog even door. Code’s ergens opgeslagen waar ik ze kon vinden in Kenia zodat me de ellende van een vergeten cijfercode dáár niet gaat overkomen. Wat een opluchting als alles in een hoek klaarstaat.

Toch? Nou… dan komt de twijfel: Ben ik niets vergeten? Waarop mijn zoon me dan verbaasd aankijkt en vraagt waar ik nog iets zou willen stoppen??? Oké, rust.
Nou niet hoor. Lieve mensen bellen me om me goede en succesvolle reis toe te wensen. Mijn zusje uit Duitsland komt nog even langs om mij de door haarzelf gebreide sokken te brengen. Oh wat zitten die geweldig! En wat was ze trots op haar produkt… Nou anders ik wel. Ik vind het vreselijk knap dat ze dit kan. Dit is niet voor mij weggelegd. Maar wel fijn dat zij het kan, heb ik een paar heerlijke sokken. Zo hebben ze bij ons thuis de talenten goed verdeeld. Iedereen kan iets wat de ander niet kan. Ja in een gezin van 6 kinderen met verschillende talenten is het nooit saai.

Een druk dagje gisteren. Oh en als je denkt dat ik niet voor de tv naar onze nationale trots heb gekeken heb je het mis. Ik hoop dat ik de volgende wedstrijd op één of andere manier toch kan zien. We hebben in ieder geval genoeg oranje spullen meegenomen (ook weer extra gewicht natuurlijk) en om in het voetbal te blijven ook nog 2 leren voetballen mee voor de kinderen daar. (Gewicht , maar vooral ruimte)

Één van de leukste en bijzondere dingen is toch wel ons

mobiel zonnepaneeltje.

Geschonken door Ben Koot, vice voorzitter van onze stichting. Super gaaf!! Hiermee kunnen we terwijl we lopen ons mobieltje en de batterijen van foto- en filmcamera mee opladen.

Ik voel me dan net iemand uit zo’n science-fictionfilm. Onwerkelijk maar wel apart. Mijn dochter Ghislaine dacht dat als ik ermee op mijn rug in de zon loop, dan krijg je een witte plek waar dat paneeltje heeft gezeten. Dus maar op een tas bevestigen dan. Hahaha… Een probeersel voor de toekomst. Ik hoop van harte dat het gaat werken. Dan kunnen we veel mensen hiermee gaan helpen. Wat denk je van al die vrijwilligers die ons gaan helpen daar bij de bouw van het ziekenhuis en in de toekomst daarna, en in de medical camps. Weer een taak voor de stichting, met behulp van

Toen ik met Jared zat te chatten op Facebook vertelde hij dat hij me aan een bekende Nederlandse zangeres had voorgesteld. Wie dan? Denise Jannah, een Jazz-zangeres.
Meteen kwam Denise Jannah al op chat bij Facebook.
Ik zocht haar op bij Youtube en hoorde een prachtige stem. Wat een volume! Lekker per toetsenbord gepraat met haar en Jared. Waauw, ik kan ook wat de kinderen altijd doen. Chatten met meerderen tegelijk.
Al moet ik wel erg opletten dat ik het juiste antwoord naar de juiste persoon stuur! Jared krijgt antwoord in het Engels, Denise in het Nederlands.

Helemaal super. En wat een gek iets, dat Jared vanuit Kenia, mij hier in contact brengt met een beroemde Nederlandse zangeres die in Utrecht woont en het spijtig vond dat we niet eerder aan elkaar zijn voorgesteld. Ze was die dag in Den Bosch geweest en wilde me heel graag ontmoeten. Helemaal te gek. Maar geen nood, dit regelen we na thuiskomst.

Ik ben begonnen om iets op te schrijven over mijn ervaringen vanaf de dag dat ik samen met mijn dochter Ghislaine Stichting Heads Together oprichtte.
Een reis die begon in een stoptreintje dat al snel een TGV werd. Elke dag weer besef ik dat je in die trein bijzondere mensen ontmoet. En het geweldige is dat die mensen je helpen en iedereen heeft (net als bij ons thuis) andere talenten. En hierdoor kom je steeds sneller vooruit.
Het lijkt op dit moment wel “zwaan kleef aan”. En dit is zoooooooo vreselijk leuk.

We staan voor de deur in Kenia. Als die open gaat ontmoeten we weer meer mensen die ook met, voor of in het ziekenhuis gaan werken.
Die TGV wordt vanzelf wel een jet. Dat vliegtuig moet dan wel overal kunnen landen. Want overal kom je mensen tegen die iets kunnen betekenen voor elkaar. Allemaal met dezelfde drive??? Nou nee, ook daarin verschilt de mens gelukkig. Als ze allemaal zo gedreven waren als ik werd men er gek van.

Ben houdt tot nu toe alles gelukkig een beetje in de hand. Al heeft hij niet in de gaten dat hij zelf ook steeds actiever wordt. Maar als je allemaal ziet dat het ziekenhuis zoveel mogelijkheden geeft op zoveel vlakken, dan moet je wel gedreven en enthousiast worden. Dit is een super bedrijf!!!!!

Ik mag met Jeanne deze reis maken voor dit super bedrijf! Hard werken. De gehele dag allert blijven en sjouwen.
Hoe dat moet met al die koffers is me nog een raadsel. Maar ik hoop en denk wel dat de Kenianen roepen: Hakuna Ma Tata. Don’t worry, be happy.

En daar gaan we voor!
Dank aan allen, voor alle goede wensen. Mijn zusje gaf me nog als verpleegkundige de goede raad om een asperine te nemen tegen trombose. Waarop ik haar vertelde dat ik daar een veel beter middel voor had. Een flesje rode wijn is goed voor de verdunning van het bloed en veel beter dan een slaappil. Dus vannacht ga ik aan de wijn (moet van de dokter). hahaha.

Om 20.00 uur gaan we de lucht in en als jullie nog slapen om 5 uur Nederlandse tijd landen wij in Nairobi.

Ik hou jullie op de hoogte van het wel en wee van onze trip.
Houdoe / Oriti

Ingrid.

20 JUNI 2010
Ben Koot

Met 20 minuten vertraging zijn de dames vertrokken richting Kenia waar ze dankzij de goede zorgen van de mensen van Kenya Airways inmiddels zijn aangekomen. Jared hebben ze gelukkig ook gevonden dus alles gaat prima, zo bleek toen mijn googletalk wekker afging vanochtend. Zelfs op deze heugelijke dag werd al weer druk gebabbeld over wat we zouden kunnen gaan doen samen met onze nieuwste fan, maar daarover later meer.

kijk voor foto’s op de link onderaan het onderstaande dagboek van 21 juni

Terug naar headstogether.nl